Ben je wel eens van je paard gevallen? Vast wel. Hoe vaak hebben mensen tegen je gezegd dat je gewoon weer op moest stappen?
Onzin. Het belangrijkste is om naar jezelf te kijken.
Wij zijn als ruiters ontzettend streng voor onszelf, is er eigenlijk wel ruimte voor angst? Of lachen we dat gewoon weg en stappen we met een knetterhoge hartslag weer gewoon op ons paard alsof er niets aan de hand is? En vinden we het vervolgens gek als het paardrijden stiekem wat minder leuk wordt of dat je steeds sneller ruzie krijgt met je paard?
Van belang is om te weten welke gevoelens er in je omgaan. Heb je behoefte om een stukje naast je paard te wandelen nadat je bent gevallen? Gewoon lekker doen! Zet je je paard liever op stal en kijk je morgen weer verder? Prima! Misschien heeft deze val je wel zo bang gemaakt dat je niet meer durft? Kan zeker!
Bij elke keuze die je maakt, zorg ervoor dat het jouw keuze is, jij hebt de regie over je eigen lichaam. Mocht je weer graag willen rijden en heb je zoveel angst dat je het niet durft? Geen enkel probleem, er zijn genoeg ruitercoaches die jou daarin maar al te graag willen ondersteunen en helpen op jouw tempo en op jouw manier.
Zelf ben ik vaak genoeg angstig geweest, er zijn genoeg momenten in mijn leven dat ik naast mijn paard stond en dat ik dacht: “Nee. Vandaag lukt het niet.” Dat zegt niet dat ik er nooit meer op ben gegaan, integendeel zelfs. Momenteel ben ik mijn eigen vier jarige Gismo aan het inrijden. Maar ga mij niet zomaar vragen om op een vreemd paard een parcours te springen. Een held zal ik nooit zijn.
Als kind was dat anders, mijn eerste pony heette Happy. Happy was alleen niet altijd ‘happy’. Elke keer wanneer ik les had, lag ik ernaast. Het was niet hoog, Happy was misschien maar een B-pony en ik was een jaar of tien. Ik viel ook nooit hard, vaak was het grappig en stapte ik zonder al te veel problemen weer op. Volgens mij was ik er nooit echt bang voor tot dat een keer veranderde. Happy raakte mij bijna een keer nadat ik gevallen was. Dat was eng.
Ik kreeg van mijn ouders een brave pony die alles deed wat er gevraagd was en wanneer ik te groot voor haar was geworden, was daar Flash.
Flash was een klophengst, iets wat wij niet wisten. Hij was ontzettend braaf maar kon een beetje raar uit de hoek komen, ineens keihard galopperen of niet bij hengstige merries vandaan te krijgen. Als een vijftienjarige heb je vrij weinig te zeggen tegen een hengst. We kwamen er gelukkig achter en hij werd gecastreerd.
Toen kwam de overstap naar de paarden, ik reed graag wedstrijden en was op zoek naar een pittig paard waarmee ik hoog kon komen. Die vond ik. Elvira is een sensibel paard en heel wat anders dan die ‘boerenpony’s’ die ik daarvoor reed. Een deken op doen moest al met zoveel meer zorg dan ik gewend was. Elvira leerde mij veel. Heel veel. Ook angst. Hoewel ik hiervoor wel een aantal keer bang was geweest, nam dit met Elvira hele andere vormen aan. Jeetje, moest ik daar echt elke keer op? Ik begon excuses te verzinnen: Niet meer rijden in het donker, niet meer rijden als het waait, niet meer rijden als het druk was…. Etc.
Het was moeilijk om toe te geven dat het echt angst was wat mij in de weg zat, want ik had toch een mooi en fantastisch paard? Daar wilde je toch elke dag op rijden?
Ik besloot op een gegeven moment dat ik het niet meer wilde, ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om haar te verkopen, ik ging op zoek naar hulp.
Zo ben ik zelf bij Hippische Professionals terecht gekomen. Ik ging erheen als gastruiter en er werd mij geleerd dat het oké is om stil te staan bij de angst die ik voelde. Het is iets wat in mij aanwezig was, iets wat ik mocht accepteren. Het mocht er zijn. Ik hoefde er niet persé op omdat ik kwam om te rijden. Nee, niets moest.
En dat is het mooiste wat er is. Als er niets moet dan komt je er wel.
Nu kan ik mij er echt weer op verheugen om met Elvira te rijden en dat gevoel dat je vrij bent van angst, dat is zo mooi.
Ik hoop dat ik jou ook mag helpen om dat gevoel te ervaren want dat gun ik je!
